Roadtrip Denver-Las Vegas

Las Vegas dag 3

2010-07-28T06:24:00.000-07:00

Gisteravond zijn we naar het oude Las Vegas getrokken: Fremont Street. Hier is het eidenlijk allemaal begonnen. Fremont Street herbergt enkele casino's die er effectief wat gedateerd uitzien, maar die niet per se moeten onderdoen voor hun concurrenten van de Strip. Bovendien probeert men volk te lokken naar Fremont Street met het gigantische scherm dat zich uitstrekt over de hele lengte van de straat. Op bepaalde uren toont men daar een lichtshow die behoorlijk indrukwekkend is.

Na Fremont Street zijn we nog wat gaan gokken om daarna onder de wol te kruipen.

Las Vegas dag 3 was een uitblaasdagje. Sofie en ik zijn de Rollercoaster nog gaan doen in New York New York. Wat is deze Togo een rammelbak zeg. Als je nog geen rugproblemen had toen je erin kroop, heb je ze zeker wel erna. Nu goed, het ding kost 14 dollar voor een ritje maar als je er bent, moet je hem doen.
Ludwig en Jeroen verpoosden aan het zwembad.

's Avonds gingen we als afsluiter nog samen iets eten in de Miracle Mile. Daarna trokken we een laatste keer naar het casino van Planet Hollywood. Eindbalans van 3 dagen Las Vegas voor Sofie en mij: 14 dollar winst, voor Ludwig en Jeroen: ongeveer break-even.

Zo, Las Vegas zit erop en daarmee ook de hele reis. Morgen keren we via New York terug naar België!

Las Vegas dag 2

2010-07-27T18:04:00.001-07:00

Ludwig en Jeroen zijn vannacht het 'Las Vegiaanse' uitgaansleven gaan verkennen dus besloten we deze dag apart in te vullen. Ik kan dus alleen beschrijven wat Sofie en ik gedaan hebben.

Vandaag zijn we voor het eerst deze reis wat later opgestaan. Iets over 8 waren we uit de veren om na een verfrissende douche naar het ontbijt te gaan. 15 dollar is op zich al niet te veel voor een buffet maar mijn God, toen we het buffet zagen viel onze mond open van verbazing: dit is het grootste buffet uit onze reisgeschiedenis en ik denk niet dat we ooit nog groter gaan tegenkomen. Je bedenkt het en het lag er netjes op propere schotels te wachten om opgegeten te worden. Het is voor mij dan ook de allereerste keer dat ik volledig warm ontbijt zonder ook maar één ontbijtgraan of melk aan te raken. Absoluut een topper, Planet Hollywood! Achteraf lazen we dat het buffet (zowel ontbijt als lunch en avondeten) verkozen is tot beste van de hele strip.

Na het overweldigende ontbijt begonnen we aan Stripwandeling deel 2: ten noorden van ons hotel. Alle hotels omschrijven ga ik niet doen want dan ben ik nog een uur bezig, in ieder geval hebben we deze hotels verkend: Paris Las Vegas, The Venetian, Sahara en Caesars Palace. Van al deze hotels zijn Paris Las Vegas en The Venetian een bezoek het meest waard.
Ik wilde absoluut Speed The Ride doen, een achtbaan van het hotel Sahara en dus wandelden we heel de Strip af tot aan de Stratosphere. Jeetje, wat viel die afstand tegen. Bovendien is het gebied waar de Stratosphere, Sahara en Circus Circus liggen absoluut niet aangenaam. Maar goed, het einddoel kwam in zicht. Na 10 dollar betaald te hebben stapten we eindelijk in Speed The Ride. De rit is erg leuk maar véél te kort voor 10 dollar. Vooral de versnelling die plots komt tijdens de rit is verrassend. Ik ben blij dat ik deze rollercoaster gedaan heb, maar een tweede keer zal ik hem toch niet doen wegens te kort en te duur.
De Stratosphere hebben we links laten liggen, ook omwille van de kostprijs. Als je de toren op wil en een attractie wil doen, ben je al snel meer dan 20 dollar kwijt en dat vind ik echt de moeite niet.

Omdat de wandeling helemaal tot aan Sahara zo lang was, besloten we daar de monorail te nemen tot aan Caesars Palace. Opnieuw was de prijs erg pittig: een enkel ritje met de monorail kost je 5 dollar. Nu goed, we hoefden de afstand tenminste niet meer te voet te doen in de verzengende hitte. Je kan het hittegevoel het best vergelijken met de hete lucht die uit een oven komt wanneer je hem juist opendoet. En toch vind ik de krukdroge hitte hier beter te verdragen dan de erg vochtige, subtropische hitte van Florida.
We stapten af aan Caesars Palace om daar nog eens te gaan kijken en daarna hielden we halt aan de Bellagio voor de indrukwekkende fonteinshow. We beëindigden dit deel van de dag met een duik in het zwembad van ons hotel.

Vanavond gaan we nog iets eten en daarna wellicht nog wat op de slots spelen. Tot nu toe hebben we nog maar 15 dollar verkwanseld dus daar kan zeker nog wat bij.

Ik zei het gisteren al: Las Vegas is een vreemde stad maar het is wel leuk voor enkele dagen. Voorts is gebleken dat je best centraal op de Strip kan zitten. Planet Hollywood is de perfecte uitvalsbasis. Wie nog naar Las Vegas gaat: kies niet voor Circus Circus, Sahara of Stratosphere. Die hotels liggen te ver weg van waar het allemaal gebeurt. Voorts kan je hier in Vegas álles, maar het kost geld en vaak niet weinig. Ik denk dat we hier in Vegas op 3 dagen uitgeven wat we elders deze reis op een hele week hebben uitgegeven. En dan zijn we niet eens kwistig...

Aangezien internet hier betalend is (zie wat ik hierboven schreef), beëindig ik met dit bericht de blog van deze roadtrip, alleszins vanuit de V.S. Morgen gaan we nog wat rondhangen op en rond de Strip en dan pakken we onze koffers. Rond 8u donderdagmorgen stijgen we hier op en vrijdag landen we rond 7u45 in Brussel.

Hopelijk tot snel in België!

Las Vegas: Welcome to Sin City

2010-07-27T00:16:00.000-07:00

Rond 9u30 vertrokken we in Springdale en reden we richting Nevada voor onze laatste stop: Las Vegas, Sin City. Onderweg hadden we nog Valley of Fire SP op de planning staan, maar dat hebben we maar overgeslagen. We hebben immers al meer dan genoeg natuur achter de kiezen.

Rond de middag arriveerden we in ons hotel (Planet Hollywood) waar we in alle luxe onze huurwagen mochten achterlaten. Tussendoor: hier hangt dezelfde geur als in Rock 'n Roller Coaster.
Na afscheid genomen te hebben van onze trouwe vriend waarmee we meer dan 3000 km hadden afgelegd, gingen we inchecken. Helaas waren er nog geen kamers vrij, dus lieten we de bagage achter en verkenden we de Las Vegas Boulevard, beter bekend als de 'Strip', in zuidelijke richting t.o.v. ons hotel. We wandelden langs de hotels MGM Grand, Excalibur, Luxor en New York New York waarna we terug naar Planet Hollywood keerden om in te checken. Onze kamers bevinden zich op de 21ste verdieping, bijna helemaal bovenaan. Het hotel is prima in orde met alle luxe eraan. Het hotel heeft 2 mooie dakzwembaden en beschikt ook over een shoppingcenter, de Miracle Mile. Daar laat men het om het uur regenen en kan je naar een fonteinshow gaan kijken. Ons hotel ligt naast Paris en tegenover het Bellagio, het hotel met de gigantische fonteinen.

's Avonds, na gegeten te hebben in de Miracle Mile, trokken we het casino in van Planet Hollywood waar we de eerste dollartjes in de machines stopten zonder succes. Maar, er volgen nog 2 avonden om de verliezen van vanavond goed te maken.

Las Vegas bevalt ons voorlopig wel. Het is hier heet, maar nog steeds draaglijk. Het contrast met de airco in de hotels is wel bijzonder groot. De Strip zelf is een heksenketel en een mix van beau monde en marginalen. Las Vegas is een vreemde stad, een heel vreemde.

Morgen gaan we de Strip op in noordelijke richting voor de hotels die we vandaag nog niet gezien hebben.

Zion NP dag 2

2010-07-25T17:02:00.001-07:00

Zoals gezegd zouden we vandaag Zion NP wat meer verkennen. Na wat nadenken hebben we uiteindelijk dan toch beslist om de Angels Landing trail te doen: de trail waar iedereen het over heeft die in Zion geweest is of die er nog heen gaat. In reisgidsen en op internet wordt er veelvuldig over geschreven: Angels Landing is een gevaarlijke en zware trail die niet geschikt is voor mensen met hoogtevrees.

Wat mensen schrijven klopt volledig: het is een gevaarlijk tocht, een tocht die ik zelf geen 2de keer meer zal maken, maar toegegeven, het is een avontuur.

Rond half 10 begonnen we aan de klim van meer dan 500 meter naar de rots die pal in het midden van de Zion Canyon staat: Angels Landing. Door op tijd te beginnen, hadden we nog heel wat schaduw, iets wat erg welkom is want het is heet in Zion NP, erg heet. Via heel wat erg stijle zigzagpaadjes kwamen we op een eerste uitkijkpunt. Hier stoppen heel wat hikers want hier begint het echte werk. Angels landing doemt voor je op en daagt je tegelijk uit. Sofie en ik twijfelden aanvankelijk nog, want de klim is er stijl en ofwel heb je kettingen om je aan vast te houden, ofwel helemaal niks. Als er dan nog los zand op de scheve rotsen ligt, wordt het pas erg leuk. Links en rechts is er alleen een onherroepelijke afgrond. Op veel plaatsen moesten we goed uitkijken; één ondoordachte stap kon het einde betekenen, en dat mag je echt letterlijk nemen.
Na een zware klim waarbij handen, voeten, en achterwerk gebruikt werden, bereikten we de top van Angels Landing. Het uitzicht over de canyon is adembenemend. Dit uitzicht wordt omschreven als een van de mooiste van de V.S. en ik kan me daar wel in vinden, ook al heb ik nog lang niet alle parken bezocht. Samen met Canyonlands NP was dit uitzicht immers het indrukwekkendste van de reis.

Na even iets gegeten te hebben, begonnen we via dezelfde weg aan de afdaling die nog moeilijker was. Evenwicht houden is lastig en de afgrond was vaak op minder dan een meter van ons af. Ook het kruisen van klimmers was niet altijd even eenvoudig. Stapje voor stapje legden we de afstand af, weer langs smalle richels, glibberige stenen en kettingen. Uiteindelijk kwam het eerste observatiepunt weer in zicht: we hadden het gehaald! Na in totaal 4 uur stappen stonden we weer beneden aan de Virgin River in de canyon.

Angels Landing is met stip de gevaarlijkste, zotste, mafste, risicovolste maar ook een van de meest memorabele wandelingen die ik ooit gemaakt heb. We zijn allemaal erg blij dat we ze gemaakt hebben, maar een tweede keer doe ik ze alvast nooit meer.

Na Angels Landing gingen we met de shuttle naar Zion Lodge om wat bij te tanken. Ludwig en Jeroen trokken daarna nog verder de canyon in terwijl Sofie en ik terug naar het hotel trokken waar we wat ontspannen hebben aan het zwembad.

Zion NP was een pracht van een afsluiter van de National Parks van deze reis!
Morgen rijden we de laatste 3 uurtjes en gooien we alle remmen los in Las Vegas. De klok draaien we nog een uurtje terug, dus het tijdsverschil met België is dan -9u.
Als er geen foto’s van vandaag te zien zijn, dan ligt dat aan het onstabiele internet hier.

Bryce-Springdale en Zion NP dag 1

2010-07-24T20:47:00.001-07:00

Dat het vooruitgaat wisten we al langer en dus zijn we inmiddels al in het 7de en laatste NP van de reis beland: Zion NP.

Na een korte rit (zo'n uur en een kwart) kwamen we aan aan de ingang tot het park. Daarop volgde een mooie rit richting visitor center. Onderweg, tussen 2 tunnels, maakten we nog een wandeling van ongeveer een uur naar een prachtig uitkijkpunt waar we een eerste indruk kregen van de pracht van de canyon. Zion Canyon oogt erg paradijselijk: de rotsen zijn bovenaan recht, gaan dan over in een zachte helling en in het dal is het erg groen. Watervallen maken het feeëriek plaatje compleet.

Na de eerste trail reden we door naar Springdale, waar ons prachtig hotel Majestic View Lodge ligt. Na ingechecked te hebben namen we de gratis shuttle tot aan het visitor center en van daar stapten we over op de shuttle die de canyon inrijdt. Auto's mogen in de zomer niet door wegens te druk, dus ben je verplicht de shuttle te nemen. Overigens is dat systeem weer prima geregeld: nooit moet je lang wachten en de capaciteit is ruim voldoende.

Op het programma stond de Emerald Pool trail, een wandeling die ons langs 3 pools zou brengen met als afsluiter de Upper Pool waar een indrukwekkende waterval zich in stort. Op weg naar het beginpunt werd het al duidelijk: de hitte in Zion had gezorgd voor een stevig onweer. Bij aankomst aan het startpunt waren we genoodzaakt een uur te wachten voor het onweer min of meer op voldoende grote afstand was. Het regende nog steeds, maar we besloten toch aan de wandeling te beginnen. Na een uurtje was het uiteindelijk droog. De serieuze regenval had ervoor gezorgd dat de wandeling nog mooiere plaatjes opleverde want de in de zomer anders vrij droge watervallen waren nu serieuze exemplaren geworden. Op de terugweg moesten we zelfs langs een in een rivier veranderd wandelpad aan de overkant van het stromend water geraken en dat was een heuse expeditie!

De eerste wandeling in Zion NP was alvast geslaagd. De canyon is prachtig en dus gaan we ze morgen nog meer verkennen. Waarschijnlijk doen we morgen de Angels Landing trail: de mooiste trail van Zion maar tegelijk ook wellicht de gevaarlijkste omwille van de grote hoogte en het gebrek aan wandelpaden. Als er morgen geen blogbericht volgt, werkt ofwel de internetconnectie niet meer ofwel zijn we alle vier naar beneden gestort...

Overigens dank aan al wie me op de een of andere manier felicitaties heeft overgemaakt. Verjaren in Zion is toch net weer eens iets anders dan in België.

Bryce Canyon NP dag 2

2010-07-23T20:46:00.000-07:00

Gisteren maakten we kennis met Bryce Canyon van bovenuit, vandaag daalden we echt in de canyon af. We deden 5 trails: Navajo en Queens Garden (4,6 km), Navajo en Peekaboo (8,8 km) en Tower Bridge (4,8 km) goed voor zo'n 18 km aan wandelingen en dat bijna voortdurend met serieuze hoogteverschillen. Het waren op de Tower Bridge Trail na stuk voor stuk prachtige wandelingen maar behoorlijk inspannend.

Vandaag is gebleken dat Bryce Canyon een echt pareltje is. Het NP is niet zo heel groot, zeker niet als je weet dat de schatten van het park allemaal in het Amphitheater liggen. Op zich is het park erg goed te doen in één dag. De hele rit naar het meest zuidelijke puntje is in principe niet nodig aangezien er daar niet erg veel te zien is. Bryce Point, Sunrise Point en Sunset Point, de uitkijkpunten vlakbij het visitor center zijn wel de moeite waard en uiteraard ook de trails in het Amphitheater. De Navajo Trail, Queens Trail en Peekaboo Trail zijn stuk voor stuk de moeite waard, de Tower Bridge Trail mag gerust geschrapt worden.

We zijn alle 4 erg onder de indruk van Bryce Canyon. Wat landschap betreft is het ongetwijfeld het mooiste dat we op onze reis gezien hebben tot nu toe. Morgen maken we ons klaar voor het laatste NP van de reis: Zion NP en daarmee komen we alweer een stuk dichter bij ons einddoel, Las Vegas. De laatste dollars worden stilaan al verzameld om alle remmen los te gooien in de woestijnstad van Nevada.

Moab-Bryce en Bryce Canyon

2010-07-22T20:51:00.000-07:00

Rond 9u vertrokken we in Moab richting Bryce Canyon. Het zou de laatste lange tocht van de reis worden. Iets over 2 kwamen we aan in Ruby's Inn, een van de weinige hotels in de buurt van Bryce. Daardoor is het een heel resort geworden met alle voorzieningen die je je maar kan inbeelden. Dit hotel is wat ons betreft een van de betere tot nu toe, dus klagen doen we zeker niet.

Tegen 15u vertrokken we dan naar Bryce Canyon, het NP dat op een kleine 10 minuten van het hotel ligt. We besloten de vele adviezen te volgen en eerst helemaal tot het meest zuidelijke puntje van het park te rijden, zo'n 29 km vanaf de ingang. Vanaf daar konden we dan telkens stoppen bij de vele uitzichtspunten over de Canyon. De eerste kennismaking met Bryce was niet bepaald positief. Na de 5 andere parken die we al gezien hadden, hadden we hier een gevoel van 'is het dit nu waar iedereen zo enthousiast over is'? Voor ons stelde het dus niet zo veel voor op het eerste gezicht. Tot we aan Bryce Point kwamen. Hier kregen we een prachtig zicht op het Amphitheater en de ontelbare hoodoos die zo kenmerkend zijn voor Bryce. Hier werd de schoonheid van de canyon pas echt duidelijk.

Vandaag hielden we het enkel bij de uitzichtspunten. Morgen dalen we af in de canyon voor een paar stevige wandelingen. Het weer is hier voor mij trouwens weer wat draaglijker: met zo'n 26°C is het hier ideaal om te wandelen. Alleen is het uitkijken voor de nodige onweersbuien.

Canyonlands NP

2010-07-21T18:33:00.000-07:00

Zoals gisteren al geschreven gingen Ludwig en Jeroen een bootje in om een gedeelte van de Colorado af te varen. Ik kan moeilijk in detail treden omdat ze dat beter zelf doen, maar samengevat vonden ze het wel tof, vooral het gedeelte na de lunch.

Sofie en ik trokken naar ons 6de NP: Canyonlands, gelegen op zo'n 3 kwartier van onze uitvalsbasis Moab. Vóór het NP in te rijden, maakten we een omweg langs Dead Horse Point SP vanwaar we een prachtig zicht hadden op een bijzondere meandering die de Colorado maakt alvorens Canyonlands in te stromen.

In Canyonlands bezochten we het Island in the Sky District. De 2 andere, Needles en The Maze waren ofwel te ver ofwel niet met de wagen toegankelijk. Al snel bleek dat het weer niet zou meezitten. Regelmatig werden we opgejaagd door onweer of regen. Tijdens onze wandeling naar Upheavel Dome, een enorme krater vermoedelijk veroorzaakt door een meteorietinslag, werden we zodanig verrast door een plotse bui dat we doorweekt bij de auto kwamen. De temperatuur was pijlsnel gezakt dus het was nog eens koud ook. Bovendien slaagde Sofie erin tegen de vlakte te gaan op de glad geworden rotsen waardoor het plaatje compleet was.

We verlieten het tot nu toe minst spectaculaire deel van het Island in the Sky District en reden naar het meest zuidelijke puntje: het Grandview Point. Dit panorama maakte dat ik Canyonlands NP ineens tot meest indrukwekkende park bombardeerde dat we deze reis tot nu toe gezien hebben. De vergezichten zijn ongelooflijk en de canyons verzamelen zich honderden meters diep voor je voeten. Nog dieper zoekt de Colorado zich een weg tussen de canyons die hij zelf uitgeslepen heeft. Hier wordt een mens stil van!

Onze laatste stop in Canyonlands NP was Mesa Arch. Een korte wandeling bracht ons tot een boog die pal aan een diepe afgrond staat. Daarachter was alweer een enorme canyon te zien met op de achtergrond de La Sal Mountains. Opnieuw leverde dit een ongelooflijk plaatje op.

Canyonlands NP is bijzonder indrukwekkend. Het krijgt de helft minder bezoekers dan Arches NP omdat veel toeristen ook de Grand Canyon bezoeken en Canyonlands dan maar links laten liggen. Ik heb de Grand Canyon nog niet gezien, maar ik kan me moeilijk inbeelden dat die nog indrukwekkender zou zijn dan Canyonlands. Dat zal later (niet op deze reis) nog blijken. Ik blik alvast terug op een bijzonder imponerend stuk natuur waar ik gerust uren op een bankje zou kunnen zitten om te turen in de verte...

Morgen trekken we weer een beetje meer richting Las Vegas: Bryce Canyon NP.

Arches NP

2010-07-20T19:01:00.000-07:00

Vandaag trokken we voor de 2de keer naar Arches NP. We begonnen onze dag met een wandeling door de canyon van Park Avenue, genoemd naar de bekende straat in New York. Aan het eind zagen we de Courthouse Towers.

Na deze wandeling reden we met de auto verder naar een aantal bogen en ook passeerden we langs Balanced Rock, een rots van 3 miljoen kilo die balanceert op een smallere sokkel. Balanced Rock en eigenlijk heel Arches deden me onmiddellijk denken aan de cartoons van Roadrunner.
De dag afsluiten deden we met een wandeling naar Landscape Arch, de grootste boog van het park en een van de grootste ter wereld. Het ding is echter aan het afbrokkelen dus men is er al vrij zeker van dat het eind van deze boog in zicht is.

We hebben vandaag de bekendste bogen gezien van het park. We waren alvast erg blij dat we gisteren de trail naar Delicate Arch al gedaan hadden want in de hitte van vandaag zou dat geen lachertje geweest zijn.

Arches NP hebben we alweer gehad. Het is een prachtig park met ongelooflijke uitzichten en mooie en vreemde rotsformaties. Het is ongetwijfeld een van de toppers van de reis.

Morgen splitsen de wegen van Ludwig en Jeroen en Sofie en mij. Ludwig en Jeroen gaan een dagje raften op de Colorado en Sofie en ik trekken naar Canyonlands NP voor een aantal wandelingen.

Salt Lake City-Moab en Arches NP

2010-07-19T21:19:00.000-07:00

Vandaag maakten we ons klaar voor de voorlaatste lange rit, deze keer van Salt Lake City zuidwaarts naar Moab, het stadje dat pal tussen 2 zeer bijzondere National Parks ligt: Arches NP en Canyonlands NP.

Om 9u30 vertrokken we en om 14u waren we in onze kamer. Onderweg kregen we al een voorsmaakje van de indrukwekkende landschappen van Utah: eindeloze lange wegen doorheen een dor landschap met vreemde rotsformaties en bergen.

Na boodschappen gedaan te hebben, reden we met de wagen naar Arches NP, op zo'n 6 km van hier. Arches NP is een relatief klein NP maar het heeft met 2000 natuurlijke bogen de grootste concentratie ter wereld. Ons doel van vandaag was de bekendste van allemaal: Delicate Arch, de boog die ook te zien is op veel nummerplaten van Utah.

Om Delicate Arch te zien, moesten we 2,4 km afleggen en een aanzienlijke hoogte overbruggen. Gelukkig verstopte de zon zich achter de wolken tijdens onze wandeling want de hitte is hier anders amper te dragen. Nu was het enigszins doenbaar, maar er werd wel heel wat afgedronken en gepuft. Onze inspanningen werden wel beloond: Delicate Arch is wonderbaarlijk. We namen heel wat foto's en genoten van de prachtige omgeving alvorens weer terug te wandelen. 2u15 later waren we weer aan de wagen en keerden we terug naar het hotel. Tijdens zonsondergang kleurden de rotsformaties rood, wat bijzondere gezichten opleverde.

Moe maar voldaan kruipen we onder de wol. De eerste kennismaking met Arches NP is ons goed bevallen; morgen volgt deel 2.

Salt Lake City

2010-07-18T21:23:00.000-07:00

Salt Lake City is de hoofdstad van Utah en de 2de grote stad op onze weg. Net zoals Denver gaat het om een middelgrote stad. Denver was al geen hoogvlieger qua bezienswaardigheden, Salt Lake City is dat nog veel minder. Sterker nog: het is een vrij saaie stad. Misschien ligt dat ook aan het feit dat het zondag was en downtown daarmee zo goed als uitgestorven was maar anderzijds hebben we niet de indruk dat er anders meer leven in de brouwerij zou zijn.
In feite werd ons dat bevestigd toen een van onze gidsen, waarover later meer, ons vertelde dat downtown Salt Lake City de laatste jaren meer en meer verlaten wordt waardoor het niet veel meer te bieden heeft. Maar toen was er de Mormoonse kerk...

Salt Lake City is het wereldcentrum van de Mormoonse kerk en dat merk je op alle vlak. Zo goed als het hele centrum, 'downtown' wordt gedomineerd door de Mormonen. Op en langs Temple Square liggen grote gebouwen allemaal ten dienste van de kerk. Daaruit bleek al snel dat men blijkbaar in het geld zwemt.

Toen we arriveerden op Temple Square werden we meteen aangesproken door een Japanse zuster. Zij regelde voor ons een Nederlandstalige gids, Sister Slingerland, afkomstig uit het Nederlandse Dordrecht. Zij leidde ons op sympathieke wijze rond op Temple Square en in de gebouwen van de Mormoonse kerk. Alleen in de temple zelf, een indrukwekkend kerkgebouw, mochten we niet komen. Ook sisters uit Zwitserland en Canada spraken ons aan.
Aan de overkant van Temple Square bevindt zich een gigantisch gebouw, ook al neergezet door en voor de Mormoonse kerk: het Conference Center. Dit gebouw herbergt een conferentiezaal met maar liefst 21.000 zitjes die regelmatig allemaal bezet zijn. Daarmee is deze zaal de grootste religieuze zaal ter wereld. Op het dak zijn tuinen aangelegd zodat de bewoners van de torens rondom niet op een lelijk dak moeten kijken. Om maar even duidelijk te maken waar we het over hebben he... Toen bleek dat downtown Salt Lake City aan het leeglopen was, besliste de Mormoonse kerk een gebied van 3 blokken in de stad op te kopen waar het nu nieuwe woontorens en een gigantisch winkelcentrum op bouwt om het weer leven in te blazen. Waar ze het geld halen is ons een raadsel...

Na het bezoek aan Temple Square gingen we verder de stad in langs het Capitol State Building van Utah. Vermits het inmiddels een aangename 41°C was geworden, zochten we een terrasje op om daarna naar de gezellige shopping mall te gaan waar we nog wat rondgekuierd hebben.

We besloten de dag met een etentje in een behoorlijk saaie T.G.I. Friday's 6 km buiten het centrum.

Zoals gezegd: Salt Lake City is niet de meest boeiende stad. We hadden ook maar één dagje gepland en dat is in principe nog een halve dag te veel. Aan de andere kant konden we even naar adem happen tussendoor en konden we al een beetje wennen aan de stijgende temperaturen. De komende dagen zal het nog veel erger worden...

Morgenvroeg vertrekken we naar Moab. Als alles goed is, maken we morgen al een stevige wandeling in Arches NP naar Delicate Arch om de bekendste natuurlijke boog te bewonderen bij zonsondergang. Indien deze wandeling effectief doorgaat, is het mogelijk dat er morgen geen blogbericht volgt.

Geisers, warmwaterbronnen, stoomgaten, bizons, beren, vossen: Yellowstone!

2010-07-17T20:45:00.000-07:00

Na enkele dagen virtuele afwezigheid zijn we hier weer. We zijn nog gezond en wel (hoewel, ik ben op 2 plaatsen gestoken door een of ander insect waardoor mijn rechterhand en mijn linkerarm serieus opgezwollen zijn). Tijd voor een overzichtje van de voorbije dagen, live vanuit Salt Lake City, hoofdstad van Utah.

Vandaag hebben we rond 10u30 Yellowstone en daarmee ook Wyoming verlaten om dwars door Idaho naar Utah te rijden. Gestaag nam de temperatuur toe. Resultaat: om 20u is het hier in Salt Lake City nog steeds 36°C. Wat we vandaag alleszins te weten zijn gekomen is dat files toch bestaan in de V.S. en dat Amerikanen absolúút geen efficiënte filerijders zijn. Reeds vanop kilometers afstand gaan ze op één strook rijden wanneer er verderop een strook afgesloten is en ze dulden het absoluut niet dat je verder rijdt tot aan de versmalling. Ze rijden je blijkbaar nog liever van de weg en om te verhinderen dat je nog zou doorrijden, rijden ze gewoon in het midden van de 2 stroken. Wie nog eens zegt dat Amerikanen betere chauffeurs zijn dan Europeanen mag eens met mij komen praten alleszins...

Maar soit, morgen trekken we heel op het gemakje de stad in en dan volgt er wellicht meer over Salt Lake City. Nu eerst een terugblik op de voorbije dagen in Yellowstone NP...

Yellowstone dag 1: Sheridan-Canyon Village

Vandaag zouden we naar een park rijden waar we eigenlijk al heel lang naar uitkeken: Yellowstone NP, een van de meest mysterieuze landschappen en geologische verschijnselen op onze aardbol.
Na een lange rit via Cody, de stad van Buffalo Bill, arriveerden we eindelijk bij de ingang van het allereerste National Park van de V.S. en meteen ook een van de meest bezochte.

Het landschap onderscheidde zich meteen van alle andere die we tot nu toe gezien hebben. Het ziet er allemaal bijzonder schilderachtig uit en vrijwel meteen werden we via verkeersborden langs de weg gewaarschuwd voor beren. Spannend!

Onze eerste stop in Yellowstone was aan Fishing Bridge, op zich niet zo bijzonder. Al gauw zouden we bizons in het wild ontmoeten. De tweede stop smeet ons meteen in de wonderen der natuur en vooral in de wonderen der Yellowstone. Via een korte trail wandelden we langs stoombronnen en modderpoelen met de enorm sterke geur van rottende eieren. Ik werd er – als enige van het gezelschap – letterlijk misselijk van, maar goed, je komt dit niet overal tegen dus ik deed mijn best… De fumarole Dragon’s Mouth bleek wel de indrukwekkendste te zijn van allemaal: enorme dampen ontsnapten uit de grot en je hoorde een sterk klotsend geluid uit de grot weerklinken. Echt omschrijven wat je hier ziet en voelt is niet mogelijk. In ieder geval: het zijn taferelen die niemand van ons zich zo had durven inbeelden. Ludwig en ik hadden al veel gelezen en bekeken over Yellowstone maar het echt beleven doet alle boeken en tv-docu’s op één slag in het niets verdwijnen.

De natuurlijke tekenen van vulkanische activiteit is één, het wildlife dat hier vrij rondloopt is nog iets anders. Op een gegeven moment ontstond er op de weg van Fishing Bridge naar Canyon Village een file in 2 richtingen omdat een bizon het nodig vond uit een verfrissend meer te komen en een wandeling te maken op de weg. Dat er auto’s op nog geen meter van hem stonden, kon hem niet schelen. Toen hij in zuidelijke richting over de weg begon te lopen, reed de file braaf achter hem aan. Ongelooflijk bizar en grappig tegelijk; het kan alleen in Yellowstone.

Onze 3de stop was in de Grand Canyon van Yellowstone. Hier stort de Yellowstone River zich in 2 opeenvolgende gigantische watervallen: eerst in de 33 meter hoge Upper Falls en enkele honderden meters verder in de 93 meter hoge Lower Falls, die daarmee 2 keer zo hoog zijn als de Niagara. Ook hier dwong de natuur ontzag af en ook hier werden we stil door de pracht van Yellowstone.

Na de Grand Canyon van Yellowstone reden we 5 minuutjes verder tot aan onze lodge. We checkten in en konden naar onze cabin, een hutje in het midden van de wildernis. Niet veel later ontdekte Sofie een bizon die stond te grazen achter ons raam. Ludwig en Jeroen zagen even later zelfs een bizon naast onze auto ronddolen. En daarmee besluit ik: ook dit is Yellowstone.

Morgen zetten we onze tocht verder naar Mammoth Hot Springs, de warmwaterbronnen die aan de basis liggen van erg bijzondere terrassen.

Yellowstone dag 2: Canyon Village-Mammoth Hot Springs

We ontwaakten in een zonovergoten Yellowstone maar in de cabin was het om te bevriezen. Zonder twijfel hebben de temperaturen vannacht geflirt met het vriespunt. Het is weer eens wat anders op een zomerreis…
Na het ontbijt dat we nuttigden in de cabin van Ludwig en Jeroen laadden we de wagen weer in en reden we naar de north rim van de Grand Canyon of the Yellowstone. Daar maakten we nog enkele korte wandelingen die telkens leidden naar andere uitkijkpunten over de watervallen en de canyon. Aan het begin van één trail stond een duidelijk waarschuwingsbord: dit is berengebied en onze veiligheid kon niet gegarandeerd worden. Vol spanning stapten we door de wouden maar geen enkele teddy kruiste onze weg. Geen getreur, we hadden nog een hele dag om te zoeken naar een beer…

Nadat we de north rim, en daarmee alles rond de watervallen van Canyon, gezien hadden, reden we verder naar Mammoth Hot Springs, de volgende bijzondere plaats in Yellowstone. Onderweg stopten we bij een andere waterval: Tower Falls. Hier dachten Sofie en Jeroen ook 2 beren in een vallei gezien te hebben maar bij nader inzien bleek het om 2 boomstronken te gaan. Op zich geen probleem, ware het niet dat we een eindje te voet bergop waren gegaan om de ‘beren’ te kunnen zien aangezien er nergens een stopplaats was voor de wagen.
Daarna ging de tocht verder naar Mammoth Hot Springs. Op enkele kilometers daar vandaan dachten we eindelijk prijs te hebben. Er stonden veel auto’s langs de weg geparkeerd en mensen stonden met verrekijkers naar een helling te turen. Hier moest iets te zien zijn! We stopten en stapten naar de ‘point of interest’ en toen werd het duidelijk: de mensen stonden naar een zwarte beer te kijken, weliswaar in de verte. Helaas voor ons was het beest al vrijwel uit het zicht en teleurgesteld dropen we af. Ook de rest van de dag zou onze berenjacht zonder succes blijven. Nog één dag de kans…

In Mammoth Hot Springs (de naam zegt het zelf al) stond ons nog meer bijzonder natuurspektakel te wachten: de warmwaterbronnen en terrassen van Mammoth. Ook hier laat Yellowstone zich van zijn mooiste kant zien: bronnen die actief zijn, liggen aan de basis van een prachtig kleurenspel. Bronnen die uitgedroogd zijn, laten grijze terrassen achter. Het contrast tussen actieve en uitgedroogde bronnen is waanzinnig mooi. Bovendien is het water behoorlijk ‘hot’. Even met de vingers voelen kan, maar dan houdt het op. We waren alweer danig onder de indruk en Sofie kreeg er maar niet genoeg van. Toegegeven, het is één der wonderen der natuur.
Leuk tussendoortje: op een van de trails doorheen de terrassen kwam ik 2 leerlingen tegen aan wie ik vorig schooljaar Latijn gegeven heb. Na een korte babbel met de leerlingen en hun moeder wandelden we weer naar de auto op nog één rondje rond de upper terraces te rijden. Daarna trokken we naar het hotel.

He hotel in Mammoth Hot Springs is bijzonder gezellig. Ook hier slapen we in een cabin en deze keer werden we niet getrakteerd op een bizon in de achtertuin maar op tientallen 'whistle pigs' (bosmarmotten), zeer grappige beestjes.

’s Avonds reden Sofie en ik nog even terug naar de terrassen om het schouwspel nog één keer te bekijken. Nu de avond was gevallen en het alweer flink fris aan het worden was, viel de warmte van het water nog veel harder op.

Kortom, het was weer een prachtige dag in Yellowstone. Het park blijft verbazen. Morgen trekken we naar Old Faithful, de bekendste geiser van het park maar daar zal het zeker niet bij blijven!

Yellowstone dag 3: Mammoth Hot Springs-Old Faithful

Omstreeks 9u vanmorgen verlieten we Mammoth Hot Springs en daarmee lieten we ook het meest noordelijke punt van onze route achter ons. Vanaf nu gaat het een week zuidwaarts.

Eindbestemming vandaag was Old Faithful, het gigantisch geisergebied rond de allerbekendste: Old Faithful. Onderweg kwamen we ook nog heel wat wonderen van Yellowstone tegen.

Zo hadden we eindelijk prijs: een jonge grizzlybeer zat langs de weg! We hebben hem een tijdje kunnen volgen en zien. We waren erg onder de indruk. Normaal zie je die beesten veilig achter tralies in een of andere zoo maar hier in Yellowstone liep die kerel zomaar vrij rond. Het was een jonge beer (maar toch al behoorlijk groot) dus kon moederbeer niet ver weg zijn en inderdaad, enkele minuten later was luid gekraak te horen in de bossen. Helaas hebben we de moeder niet gezien.

Na een half uurtje arriveerden we aan het Norris Geyser Basin: een uitgestrekt gebied waar het stikt van de geisers, warmwaterbronnen en stoomgaten. Ook is hier de grootste geiser ter wereld te vinden: Steamboat Geyser. Dat ding maakt lawaai en je ziet het water regelmatig uit de mond klotsen maar een eruptie zien is bijna een unicum: de laatste grote eruptie was in 2005.
Norris is absoluut de moeite om te zien. Het landschap is erg vreemd; overal komt er stoom en water uit de grond, vaak zo ver je kan kijken.

Voorts maakten we nog korte trails langs modderpoelen en waterbronnen waarvan de Grand Prismatic Pool ongetwijfeld het hoogtepunt was. Deze warmwaterbron is de 3de grootste ter wereld en vertoont een prachtig palet aan kleuren terwijl het hete water dampt. Wat mij betreft was deze bron een van de hoogtepunten van Yellowstone. Ronduit prachtig!

Rond 17u arriveerden we dan in de Old Faithful area. Al snel werd duidelijk dat dit alweer een bijzondere plaats is. In tegenstelling tot Norris zijn hier zo goed als enkel geisers te zien maar hier zijn ze veel actiever. Meteen toen we het basin naderden zagen we enkele geisers het beste van zichzelf geven en even later kwam het prachtige hotel Old Faithful Inn in beeld. Dit hotel moet een van de mooiste, zo niet hét mooiste, zijn dat ik ooit heb gezien. Het hele complex is opgetrokken uit hout. De lobby is erg overweldigend.
Het eigenlijke doel was niet het hotel maar uiteraard de geisers. In de Old Faithful area bevindt zich de hoogste geiserconcentratie ter wereld: nergens op onze planeet zie je zoveel geisers bij elkaar. Sterker nog: een kwart van alle geisers van de planeet bevindt zich hier.
Old Faithful was onze eerste stop in het gigantische gebied. Deze geiser barst iedere 60 à 90 minuten uit en men kan vrij goed inschatten wanneer de volgende eruptie zal zijn. Telkens verzamelen zich honderden mensen voor de geiser om het spektakel met hun eigen ogen te kunnen zien. En een spektakel is het zeker. De geiser rookt constant en kondigt de grote eruptie telkens aan met wat kleinere uitbarstingen. De hoogte varieert van 30 tot 55 meter. Deze geiser is behoorlijk indrukwekkend, maar wellicht nog niet het indrukwekkendst. Er liggen nog andere geisers in het gebied die minstens zo knap zijn, waaronder Castle Geyser en wellicht ook Grand Geyser hoewel we van die laatste geen eruptie hebben kunnen zien.

We hebben nog heel wat tijd in het gebied kunnen spenderen en daardoor hebben we nog enkele uitbarstingen gezien. Na het eten zijn we een tweede keer naar Old Faithful gegaan (deze eruptie was grootser dan de eerste die we zagen) en daarna hebben we nog een wandeling gemaakt doorheen het gebied bij schemering. Opletten voor bizons en beren werd ons aangeraden. Ik moet bekennen: erg gerust waren we er niet meer in eens de zon weg was.

Tijd om te gaan slapen nu. Yellowstone NP zit er op. Het is ongetwijfeld een van de meest vreemde parken die je kan bezoeken. De natuur haalt hier rare toeren uit, maar telkens dwingen ze ontzag en verwondering af. Hoewel met altijd lagere temperaturen voorspelde, hebben de temperaturen vaak rond de 30°C geschommeld met nachten die wel ijskoud waren. Er moeten nog enkele National Parks volgen maar de vraag is in hoeverre die Yellowstone nog zullen kunnen evenaren. Ik heb er alvast mijn twijfels bij… Yellowstone is echt indrukwekkend, prachtig, bizar, … Kortom: fantastisch!

"Are you thát bored? Welcome to Sheridan!"

2010-07-13T20:56:00.000-07:00

Dag 6, het gaat vooruit. Vandaag verlieten we de Black Hills van Custer, ons geliefde hotel Holiday Inn én South Dakota om weer naar Wyoming te trekken. Doel: Sheridan, op weg naar Yellowstone NP.

Na 2 uurtjes maakten we een kleine omweg om Devils Tower te bezoeken, het allereerste National Monument van de V.S. en tegelijk ook een erg indrukwekkend. Devils Tower is een ophoping van versteend magma. De reusachtige steen is meer dan 250 meter hoog en is opgebouwd uit verschillende 'kolommen'. Met onze America The Beautiful Pass kregen we weer vlot toegang. Aan de voet van Devils Tower maakten we een wandeling van een uurtje omheen de kolos. De temperatuur was goed: zo'n 30°C.

Rond 13u30 vertrokken we, klaar voor het 2de deel van de lange afstand. Na een dikke 2 uur rijden kwamen we op onze eindbestemming voor vandaag aan: Sheridan. Sheridan is een stadje in onvervalste cowboystijl dat wereldberoemd is voor zijn rodeotraditie. Ieder jaar in juli vindt hier zelfs het wereldkampioenschap rodeo plaats.
He stadje is niet meer dan een (vrij) drukke straat en wat winkeltjes. Het grappige is dat het stadje al vanop zo'n 200 mijl wordt aangekondigd op de highway maar dat heeft alles te maken met het feit dat het een van de weinige bewoonde plaatsen is in Wyoming en je bijgevolg vaak meer dan 100 km moet rijden voor je het volgende stadje of dorpje bereikt. Om weer maar eens aan te tonen dat het leven hier echt wel anders in elkaar zit en mensen haast geïsoleerd van de rest van de wereld leven. Andere belangrijke consequentie voor ons: we moeten het brandstofpeil van de wagen goed in het oog houden en tanken waar we kunnen om niet zonder te vallen, want tussen 2 tankstations liggen vaak meer dan 100 km.

In Sheridan hebben we gegeten in Oliver's Bar en Grill en hebben we op een bankje gezeten aan de Main Street. Aan de verkeerslichten stopte een wagen met een man en vrouw in die ons in het oog hadden. Ze riepen ons spontaan toe: "Are you thát bored? Welcome to Sheridan!" Met andere woorden: er is hier echt niet veel te doen...

Het is nu zo'n 22u en we kruipen ons bedje al in. Morgen staat immers (alweer) een lange rit op het menu met als einddoel een van de hoogtepunten van de reis: Yellowstone NP. Het weer belooft zonnig te worden maar het zal slechts een 16 à 18°C zijn, dat wordt dus alwéér serieus aanpassen na de warme dag van vandaag.

In Yellowstone is zo goed als niks van beschaving, dus als er de komende 3 dagen geen blogberichten meer komen, dan ligt het aan de natuur!

Badlands NP

2010-07-12T20:38:00.000-07:00

Tijd voor het tweede NP van de reis: Badlands NP in South Dakota, gelegen op een kleine 200 km van ons hotel in Custer. Het is een kurkdroog natuurgebied; water is er niet te vinden. De gesteenten zijn erg poreus en onderhevig aan erosie. Op veel plaatsen zijn dan ook verschillende lagen te zien. Als het klimaat stabiel zou blijven, dan zijn de Badlands over 1 miljoen jaar volledig verdwenen aangezien de erosie nog steeds aan de gang is.

Na een meer dan 2 uur durende rit arriveerden we aan de ingang in het oosten van het park. Met onze NP-pas voor alle parken raakten we probleemloos binnen en werden we vrijwel meteen geconfronteerd met de pracht van dit park. We verkenden de Badlands te voet en met de auto. Dicht bij de ingang van het park wandelden we 2 korte trails en 1 wat langere, telkens met prachtige uitzichten als hoogtepunt. Vervolgens reden we met de auto de scenic drive die ons langs verschillende uitzichtspunten bracht. Het weer was vandaag prima: geen regen, veel zon en zo'n 30°C.

De Badlands (de naam zegt iets over het ruige karakter) hebben dezelfde ontstaansgeschiedenis maar na elke kilometer veranderde het landschap. Veel meer kan ik er niet over zeggen dus laat ik de foto's hun werk doen. Wij waren alvast erg onder de indruk. Het is dan ook erg jammer dat de meeste toeristen uit Europa dit NP links laten liggen of niet kennen, maar dat valt dan ook wel te begrijpen aangezien het park te ver ligt van de gebruikelijke westkustroutes.

Morgen en overmorgen zijn voornamelijk verplaatsingsdagen om de enorme afstand tot Yellowstone te overbruggen. Morgen verlaten we South Dakota en trekken we weer naar Wyoming, Sheridan. Onderweg houden we halt bij Devils Tower NM.

Estes Park-Custer en Mount Rushmore

2010-07-11T21:17:00.000-07:00

Vandaag stond een lange autorit op het menu. We lieten de Rocky Mountains en Colorado achter ons om dwars door Wyoming naar South Dakota te rijden. We vertrokken rond 9u en iets over 18u arriveerden we in het hotel, meer dan 600 km achter de kiezen.

Wyoming is met nog geen half miljoen inwoners een van de minst bevolkte staten van de V.S. en dat hebben we gemerkt. 160 km rijden zonder ook maar iets tegen te komen voelt behoorlijk vreemd aan. Het landschap, de 'Great Plains' of ook wel de 'Prairies' genoemd, was tegelijk eentonig en fascinerend. Alleen landbouw en veeteelt vulden het landschap. Zo ver we konden kijken, waren alleen maar weiden, weiden en nog eens weiden te zien. Nergens drukte, nergens files, nergens een gevoel van opgejaagd te zijn. Kortom: zo zie je maar weer hoe zeer wij in België op elkaar moeten leven.

Het stadje Custer in South Dakota was onze eindbestemming en omdat de tocht zo goed verliep, besloten we vandaag al Mount Rushmore te bezoeken. Omstreeks 16u arriveerden we in het mekka van Amerikaans nationalisme. Het weer was weer danig veranderd: van een goeie 30°C in Wyoming kwamen we weer in druilerig, regen- en onweerachtig weer terecht met zo'n goeie 13°C als dieptepunt.

Mount Rushmore National Monument (NM) ligt in het Custer State Park in de Black Hills. Dit park is weinig bekend maar is eigenlijk bijzonder mooi. Het park wordt vooral gekenmerkt door speciale rotsformaties en het is uit zo'n formatie dat de hoofden van 4 belangrijke Amerikaanse presidenten werden gekapt. Mount Rushmore mag dan al het toppunt van Amerikaans nationalisme te zijn, het is op zich erg mooi om te zien. De omgeving waarin het NM ligt is prachtig: de berg waaruit de hoofden gekapt zijn kijkt uit over een dal en is omringd door rotsformaties in alle vormen. Kortom: het is zeker een must als je in de buurt bent.
Wat velen niet weten is dat er niet zo ver van Custer een nieuw reusachtig beeld wordt gekapt uit een rots: het Crazy Horse Monument. Het gaat hier om een Indiaan op een paard. Op dit ogenblik is alleen het hoofd van de Indiaan klaar maar wanneer het hele beeldhouwwerk klaar is, zal het groter zijn dan Mount Rushmore. Helaas weet niemand wanneer het effectief klaar zal zijn, want de kostprijs is erg hoog en men betaalt het maken ervan vooral met giften en toegangsgeld van toeristen.

Iets over 18u kwamen we uiteindelijk weer in Custer en checkten we in in de Holiday Inn, onze upgrade nadat bleek dat Days Inn niet mogelijk was. Zoals we van Holiday Inn gewend zijn, is alles prima in orde. Het is zelfs een erg mooi hotel. Wie hotel Cheyenne kent in Disneyland Parijs: daarmee is het te vergelijken, alleen past de stijl perfect bij de omgeving.

Morgen trekken we naar Badlands NP. Dat park is zo'n 2u rijden van hier. De bedoeling is er een panoramische weg te rijden en enkele hikes te doen. We kijken er alweer naar uit en hopen dat het weer deze keer helemaal meezit, want de bijna extreme temperatuurschommelingen van de laatste dagen zijn niet zo leuk...

Rocky Mountains NP

2010-07-10T21:01:00.000-07:00

Vandaag stond het eerste National Park (NP) op het programma: het Rocky Mountains NP. Omstreeks 9u15 verlieten we Denver om rond 10u45 aan te komen bij het bezoekerscentrum van het NP. Bij de eigenlijke ingang kochten we ons voor $ 80 een America The Beautiful Pass, een kaartje dat ons gedurende een jaar toegang geeft tot alle NP van de V.S.

Op aanraden van een vriendelijke park ranger besloten we de Old Fall River Road te rijden en terug te komen via de Trail Ridge Road. De eerste weg is een onverharde weg maar goed berijdbaar. We passeerden enkele watervallen om uiteindelijk na een 9 mijl lange weg met korte en steile bochten en afgronden aan te komen bij het Alpine Visitor Center, op zo'n 3500 meter hoogte gelegen. Hier werd al snel duidelijk dat het weer niet om te lachen zou zijn: het was er zo'n 12°C en er zat een ijskoude en strakke wind. Het uitzicht op de dalen, gletsjers en sneeuw was wel de moeite waard om de koude te trotseren.
Vervolgens reden we enkele mijlen verder naar de Continental Divide, een denkbeeldige lijn van noord naar zuid die bepaalt of rivieren naar het oosten of het westen stromen. Onderweg kwamen we enkele prachtige herten tegen.
Daarna besloten we de terugkeer naar Estes Park (het stadje in de Rockies waar ons hotel ligt) aan te vangen via de Trail Ridge Road. Deze weg is verhard en bracht ons langs enkele van de mooiste punten die we vandaag gezien hebben. Het hoogtepunt voor mij was de Many Parks Curve met als kers op de slagroomtaart een prachtige regenboog die we zich zagen vormen in de vallei voor ons. Het weer onderweg sloeg werkelijk alles: de temperatuur zakte verder weg tot 8°C en we moesten nog stevige regenval trotseren die na een tijdje ook weer ophield en de blauwe lucht weer verscheen.
Voor naar het hotel te gaan besloten we nog even om te rijden langs het mooie Bear Lake waar we nog een korte trail langs het meertje stapten.

De dag werd afgesloten met een bezoek aan de plaatselijke McDonalds en enkele souvenirwinkeltjes. Nu gaan we slapen want morgen staat een van de langste autoritten van de reis op het programma. We voorzien een tussenstop in Cheyenne, hoofdstad van Wyoming, en voor de rest zien we wel.

Denver

2010-07-09T18:59:00.000-07:00

Vandaag hebben we de hele dag gespendeerd in en rond Denver, volledig te voet.

Toen ik opstond vanmorgen en de pc aanzette om wat dingen te checken schrok ik me een hoedje toen ik mijn mails las. Hotels.com wist me te melden dat ons verblijf in Days Inn in Custer niet kon doorgaan om niet nader omschreven reden. Men deed wel meteen een nieuw voorstel: een upgrade naar Holiday Inn in Custer met een beter kamer. Voorstel aanvaard uiteraard.
Ik vraag me wel af wat er gebeurd zou zijn als ik geen laptop mee had...

We startten de dag met een stevig Amerikaans ontbijt in het hotel. Ons hotel is tussen haakjes prima in orde: nette kamers, vriendelijk personeel en behoorlijk ontbijt.
Daarna was Jeroen onze gids. De voornaamste bezienswaardigheden in Denver hebben we te voet gezien. Het eigenlijke centrum van de stad is vrij klein. 16th Street is het commerciële hart van Denver en doet een heel klein beetje denken aan de Ramblas in Barcelona, vrij gezellig dus.
Uiteindelijk kwamen we aan de buitenrand van de stad aan een gezellig park waarlangs we nog een stevige wandeling hebben gemaakt. Ook langs (het vroegere Six Flags) Elitch Gardens passeerden we (zonder binnen te gaan en ook maar één coaster aan te raken, straf he!).
Daarna zijn we een wolkenkrabber binnengestapt om helemaal tot de bovenste, 37ste, verdieping te gaan. Dat gaf een beperkt maar mooi beeld van downtown en de verre omgeving met de Rocky Mountains op de achtergrond. De 'Mile High City' (Denver ligt op exact één mijl boven zeeniveau) is overigens heel mooi gelegen dankzij die bergen die een mooie omkadering vormen.

Het weer zat vandaag ook bijzonder goed mee. Het voelt eigenlijk heel Belgisch: koel in de ochtend maar je voelt dat het warm zal worden en dat is dan uiteindelijk ook het geval geweest. Het gevolg is alvast dat we allemaal al een (meestal rood) kleurtje hebben gekregen. 's Avonds koelt het dan weer af eens de zon weg is. Ik voel me alvast als een vis in het water in vergelijking met de moordende hitte van Florida.

Vanavond zijn we nog naar de bar Coyote Ugly geweest, waarschijnlijk bij velen bekend van de gelijknamige film. Voor wie het concept niet kent: het is een bar waarin meisjes op uitdagende manier op de toog dansen en regelmatig mannen bij hun 'show' betrekken. Vaak is het op het randje (kleren blijven aan voor alle duidelijkheid!), maar het is er natuurlijk weer een ervaring bij.

Het was vooral een ontspannende dag maar tegelijk ook inspannende dag door de kilometertjes die we gemaakt hebben. Morgen verlaten we Denver om naar de Rocky Mountains te trekken.

Conclusie van vandaag: Denver is best nog een gezellige, levendige stad. Het was alleszins een goed begin van de reis!

Start to run!

2010-07-08T21:05:00.000-07:00

Hier zijn we dan: het allereerste bericht vanuit de V.S., vanuit Denver meerbepaald. We hebben er een lange, vermoeiende en stresserende reis op zitten.
Het begon al in Brussel waar al snel bleek dat de vlucht naar Chicago 3 kwartier vertraging had. Op zich niet zo'n probleem omdat we een kleine 3 uur overstaptijd zouden hebben in Chicago. Uiteraard liep die vertraging op tot een dik uur en boven Chicago hebben we ook een tijd rondgecirkeld omdat ons vliegtuig niet kon landen wegens de drukte. De spanning zat er nu goed in want tegen de tijd dat we aan de grond stonden, hadden we nog een uur en een kwartier om de overstap te maken. Dat lijkt ruim voldoende, ware het niet dat Chicago de grootste luchthaven ter wereld is, we landden aan terminal 5 en nog met de lightrail naar terminal 3 moesten, nog langs de douane moesten passeren en al die andere tralalie waar ze hier zo goed in zijn. De tijd begon te dringen en ons gezelschap schakelde een versnelling hoger tot we uiteindelijk liepen. Gelukkig zaten de tussenstappen mee waardoor we onze vlucht naar Denver net gehaald hebben. Heel wat medepassagiers die andere aansluitingen hadden, waren gezien...

Overigens een positief punt aan ons korte verblijf in Chicago: vliegen pal boven een van de indrukwekkendste skylines is ongelooflijk leuk. We konden de bijna 530 m hoge Willis Tower, de hoogste wolkenkrabber van de V.S., bijna aanraken...

Aangekomen in Denver - compleet uitgeput - moesten we nog de bus nemen tot aan het autoverhuurbedrijf en daarna ging het vrij vlot, tot we downtown Denver arriveerden toen bleek dat de auto kwijt raken in het centrum geen sinecure is. Na heel wat blokjes rond te rijden konden we hem dan toch kwijt. Nu is het hier 22u voorbij en we zijn echt compleet uitgeput. Maar het eerste berichtje wilde ik jullie toch niet onthouden. Volstrekt nutteloos weetje: ik typ dit bericht al 'wiebelend'. Ons hotel is een wolkenkrabber en het is er eentje van de soort die goed met de wind meegaat.

Morgen staat een bezoek aan Denver op het programma. Hopelijk geeft de stad dan een betere indruk dan de vreemde wijken die we vanavond gezien hebben.

Ohja, 't voelt goed weer in de V.S. te zijn!

Papieren, papieren, papieren... en voorpret!

2010-06-28T08:07:00.001-07:00

Over een week kunnen we onze koffers pakken en dat betekent dat het ook stilaan tijd wordt om de hele papierwinkel in orde te brengen. Ik worstel me op dit moment een weg doorheen de 25 vouchers voor de hotels en de huurwagen en de vluchttickets. Dergelijke reis brengt blijkbaar heel wat administratie met zich mee. Maar ach, het is voor het goede doel en de kriebels worden er niet minder door.

Gelukkig kunnen we ons deze dagen wat voorbereiden op de hitte die ons te wachten zal staan. De komende dagen voorspellen ze telkens meer dan 40°C in Las Vegas en ook op onze andere stopplaatsen zal de zon meer dan haar best doen. Al bij al zal Yellowstone voor mij persoonlijk met zo'n 20° een welgekomen hittepauze zijn. Alleen hoop ik echt wel dat we niet met sneeuw te maken gaan krijgen daar want dat zou dan weer een beetje teveel van het goede zijn. Het dilemma om al dan niet winterkledij mee te zeulen wordt zo alleszins wel een beetje gemakkelijker op te lossen. Ach, we zien wel zeker?

Laat ik van dit bericht even gebruik maken om een oproep te doen. We vinden het erg leuk tijdens de reis ook berichtjes van jullie te lezen op onze blog. Nieuws van het thuisfront is altijd fijn, dus hou jullie zeker niet in!

Tickets geboekt!

2009-11-25T09:02:00.000-08:00

Het is definitief: Sofie en ik trekken voor de 3de keer naar de V.S. en Ludwig en Jeroen maken de 'grote oversteek' voor de 2de keer. Deze 2de roadtrip in de States brengt ons in grote lijnen van Denver via Yellowstone en Moab naar Las Vegas. Meer info over de route vind je door bovenaan op de banner te klikken of rechts in je scherm. We kijken er alvast weer erg naar uit!

Heen:
Brussel-Chicago (AA89): 10.55-12.55u
Chicago-Denver (AA789): 15.45-17.10u

Terug:
Las Vegas-New York (AA1530): 7.55-16.00u
New York-Brussel (AA172): 18.00-7.45u

Net zoals tijdens onze roadtrip door Florida in 2008 gaan we proberen alle geïnteresseerden op de hoogte te houden van onze avonturen.