Las Vegas dag 3

Gisteravond zijn we naar het oude Las Vegas getrokken: Fremont Street. Hier is het eidenlijk allemaal begonnen. Fremont Street herbergt enkele casino's die er effectief wat gedateerd uitzien, maar die niet per se moeten onderdoen voor hun concurrenten van de Strip. Bovendien probeert men volk te lokken naar Fremont Street met het gigantische scherm dat zich uitstrekt over de hele lengte van de straat. Op bepaalde uren toont men daar een lichtshow die behoorlijk indrukwekkend is.

Na Fremont Street zijn we nog wat gaan gokken om daarna onder de wol te kruipen.

Las Vegas dag 3 was een uitblaasdagje. Sofie en ik zijn de Rollercoaster nog gaan doen in New York New York. Wat is deze Togo een rammelbak zeg. Als je nog geen rugproblemen had toen je erin kroop, heb je ze zeker wel erna. Nu goed, het ding kost 14 dollar voor een ritje maar als je er bent, moet je hem doen.
Ludwig en Jeroen verpoosden aan het zwembad.

's Avonds gingen we als afsluiter nog samen iets eten in de Miracle Mile. Daarna trokken we een laatste keer naar het casino van Planet Hollywood. Eindbalans van 3 dagen Las Vegas voor Sofie en mij: 14 dollar winst, voor Ludwig en Jeroen: ongeveer break-even.

Zo, Las Vegas zit erop en daarmee ook de hele reis. Morgen keren we via New York terug naar België!

Las Vegas dag 2

Ludwig en Jeroen zijn vannacht het 'Las Vegiaanse' uitgaansleven gaan verkennen dus besloten we deze dag apart in te vullen. Ik kan dus alleen beschrijven wat Sofie en ik gedaan hebben.

Vandaag zijn we voor het eerst deze reis wat later opgestaan. Iets over 8 waren we uit de veren om na een verfrissende douche naar het ontbijt te gaan. 15 dollar is op zich al niet te veel voor een buffet maar mijn God, toen we het buffet zagen viel onze mond open van verbazing: dit is het grootste buffet uit onze reisgeschiedenis en ik denk niet dat we ooit nog groter gaan tegenkomen. Je bedenkt het en het lag er netjes op propere schotels te wachten om opgegeten te worden. Het is voor mij dan ook de allereerste keer dat ik volledig warm ontbijt zonder ook maar één ontbijtgraan of melk aan te raken. Absoluut een topper, Planet Hollywood! Achteraf lazen we dat het buffet (zowel ontbijt als lunch en avondeten) verkozen is tot beste van de hele strip.

Na het overweldigende ontbijt begonnen we aan Stripwandeling deel 2: ten noorden van ons hotel. Alle hotels omschrijven ga ik niet doen want dan ben ik nog een uur bezig, in ieder geval hebben we deze hotels verkend: Paris Las Vegas, The Venetian, Sahara en Caesars Palace. Van al deze hotels zijn Paris Las Vegas en The Venetian een bezoek het meest waard.
Ik wilde absoluut Speed The Ride doen, een achtbaan van het hotel Sahara en dus wandelden we heel de Strip af tot aan de Stratosphere. Jeetje, wat viel die afstand tegen. Bovendien is het gebied waar de Stratosphere, Sahara en Circus Circus liggen absoluut niet aangenaam. Maar goed, het einddoel kwam in zicht. Na 10 dollar betaald te hebben stapten we eindelijk in Speed The Ride. De rit is erg leuk maar véél te kort voor 10 dollar. Vooral de versnelling die plots komt tijdens de rit is verrassend. Ik ben blij dat ik deze rollercoaster gedaan heb, maar een tweede keer zal ik hem toch niet doen wegens te kort en te duur.
De Stratosphere hebben we links laten liggen, ook omwille van de kostprijs. Als je de toren op wil en een attractie wil doen, ben je al snel meer dan 20 dollar kwijt en dat vind ik echt de moeite niet.

Omdat de wandeling helemaal tot aan Sahara zo lang was, besloten we daar de monorail te nemen tot aan Caesars Palace. Opnieuw was de prijs erg pittig: een enkel ritje met de monorail kost je 5 dollar. Nu goed, we hoefden de afstand tenminste niet meer te voet te doen in de verzengende hitte. Je kan het hittegevoel het best vergelijken met de hete lucht die uit een oven komt wanneer je hem juist opendoet. En toch vind ik de krukdroge hitte hier beter te verdragen dan de erg vochtige, subtropische hitte van Florida.
We stapten af aan Caesars Palace om daar nog eens te gaan kijken en daarna hielden we halt aan de Bellagio voor de indrukwekkende fonteinshow. We beëindigden dit deel van de dag met een duik in het zwembad van ons hotel.

Vanavond gaan we nog iets eten en daarna wellicht nog wat op de slots spelen. Tot nu toe hebben we nog maar 15 dollar verkwanseld dus daar kan zeker nog wat bij.

Ik zei het gisteren al: Las Vegas is een vreemde stad maar het is wel leuk voor enkele dagen. Voorts is gebleken dat je best centraal op de Strip kan zitten. Planet Hollywood is de perfecte uitvalsbasis. Wie nog naar Las Vegas gaat: kies niet voor Circus Circus, Sahara of Stratosphere. Die hotels liggen te ver weg van waar het allemaal gebeurt. Voorts kan je hier in Vegas álles, maar het kost geld en vaak niet weinig. Ik denk dat we hier in Vegas op 3 dagen uitgeven wat we elders deze reis op een hele week hebben uitgegeven. En dan zijn we niet eens kwistig...

Aangezien internet hier betalend is (zie wat ik hierboven schreef), beëindig ik met dit bericht de blog van deze roadtrip, alleszins vanuit de V.S. Morgen gaan we nog wat rondhangen op en rond de Strip en dan pakken we onze koffers. Rond 8u donderdagmorgen stijgen we hier op en vrijdag landen we rond 7u45 in Brussel.

Hopelijk tot snel in België!

Las Vegas: Welcome to Sin City

Rond 9u30 vertrokken we in Springdale en reden we richting Nevada voor onze laatste stop: Las Vegas, Sin City. Onderweg hadden we nog Valley of Fire SP op de planning staan, maar dat hebben we maar overgeslagen. We hebben immers al meer dan genoeg natuur achter de kiezen.

Rond de middag arriveerden we in ons hotel (Planet Hollywood) waar we in alle luxe onze huurwagen mochten achterlaten. Tussendoor: hier hangt dezelfde geur als in Rock 'n Roller Coaster.
Na afscheid genomen te hebben van onze trouwe vriend waarmee we meer dan 3000 km hadden afgelegd, gingen we inchecken. Helaas waren er nog geen kamers vrij, dus lieten we de bagage achter en verkenden we de Las Vegas Boulevard, beter bekend als de 'Strip', in zuidelijke richting t.o.v. ons hotel. We wandelden langs de hotels MGM Grand, Excalibur, Luxor en New York New York waarna we terug naar Planet Hollywood keerden om in te checken. Onze kamers bevinden zich op de 21ste verdieping, bijna helemaal bovenaan. Het hotel is prima in orde met alle luxe eraan. Het hotel heeft 2 mooie dakzwembaden en beschikt ook over een shoppingcenter, de Miracle Mile. Daar laat men het om het uur regenen en kan je naar een fonteinshow gaan kijken. Ons hotel ligt naast Paris en tegenover het Bellagio, het hotel met de gigantische fonteinen.

's Avonds, na gegeten te hebben in de Miracle Mile, trokken we het casino in van Planet Hollywood waar we de eerste dollartjes in de machines stopten zonder succes. Maar, er volgen nog 2 avonden om de verliezen van vanavond goed te maken.

Las Vegas bevalt ons voorlopig wel. Het is hier heet, maar nog steeds draaglijk. Het contrast met de airco in de hotels is wel bijzonder groot. De Strip zelf is een heksenketel en een mix van beau monde en marginalen. Las Vegas is een vreemde stad, een heel vreemde.

Morgen gaan we de Strip op in noordelijke richting voor de hotels die we vandaag nog niet gezien hebben.

Zion NP dag 2

Zoals gezegd zouden we vandaag Zion NP wat meer verkennen. Na wat nadenken hebben we uiteindelijk dan toch beslist om de Angels Landing trail te doen: de trail waar iedereen het over heeft die in Zion geweest is of die er nog heen gaat. In reisgidsen en op internet wordt er veelvuldig over geschreven: Angels Landing is een gevaarlijke en zware trail die niet geschikt is voor mensen met hoogtevrees.

Wat mensen schrijven klopt volledig: het is een gevaarlijk tocht, een tocht die ik zelf geen 2de keer meer zal maken, maar toegegeven, het is een avontuur.

Rond half 10 begonnen we aan de klim van meer dan 500 meter naar de rots die pal in het midden van de Zion Canyon staat: Angels Landing. Door op tijd te beginnen, hadden we nog heel wat schaduw, iets wat erg welkom is want het is heet in Zion NP, erg heet. Via heel wat erg stijle zigzagpaadjes kwamen we op een eerste uitkijkpunt. Hier stoppen heel wat hikers want hier begint het echte werk. Angels landing doemt voor je op en daagt je tegelijk uit. Sofie en ik twijfelden aanvankelijk nog, want de klim is er stijl en ofwel heb je kettingen om je aan vast te houden, ofwel helemaal niks. Als er dan nog los zand op de scheve rotsen ligt, wordt het pas erg leuk. Links en rechts is er alleen een onherroepelijke afgrond. Op veel plaatsen moesten we goed uitkijken; één ondoordachte stap kon het einde betekenen, en dat mag je echt letterlijk nemen.
Na een zware klim waarbij handen, voeten, en achterwerk gebruikt werden, bereikten we de top van Angels Landing. Het uitzicht over de canyon is adembenemend. Dit uitzicht wordt omschreven als een van de mooiste van de V.S. en ik kan me daar wel in vinden, ook al heb ik nog lang niet alle parken bezocht. Samen met Canyonlands NP was dit uitzicht immers het indrukwekkendste van de reis.

Na even iets gegeten te hebben, begonnen we via dezelfde weg aan de afdaling die nog moeilijker was. Evenwicht houden is lastig en de afgrond was vaak op minder dan een meter van ons af. Ook het kruisen van klimmers was niet altijd even eenvoudig. Stapje voor stapje legden we de afstand af, weer langs smalle richels, glibberige stenen en kettingen. Uiteindelijk kwam het eerste observatiepunt weer in zicht: we hadden het gehaald! Na in totaal 4 uur stappen stonden we weer beneden aan de Virgin River in de canyon.

Angels Landing is met stip de gevaarlijkste, zotste, mafste, risicovolste maar ook een van de meest memorabele wandelingen die ik ooit gemaakt heb. We zijn allemaal erg blij dat we ze gemaakt hebben, maar een tweede keer doe ik ze alvast nooit meer.

Na Angels Landing gingen we met de shuttle naar Zion Lodge om wat bij te tanken. Ludwig en Jeroen trokken daarna nog verder de canyon in terwijl Sofie en ik terug naar het hotel trokken waar we wat ontspannen hebben aan het zwembad.

Zion NP was een pracht van een afsluiter van de National Parks van deze reis!
Morgen rijden we de laatste 3 uurtjes en gooien we alle remmen los in Las Vegas. De klok draaien we nog een uurtje terug, dus het tijdsverschil met België is dan -9u.
Als er geen foto’s van vandaag te zien zijn, dan ligt dat aan het onstabiele internet hier.

Bryce-Springdale en Zion NP dag 1

Dat het vooruitgaat wisten we al langer en dus zijn we inmiddels al in het 7de en laatste NP van de reis beland: Zion NP.

Na een korte rit (zo'n uur en een kwart) kwamen we aan aan de ingang tot het park. Daarop volgde een mooie rit richting visitor center. Onderweg, tussen 2 tunnels, maakten we nog een wandeling van ongeveer een uur naar een prachtig uitkijkpunt waar we een eerste indruk kregen van de pracht van de canyon. Zion Canyon oogt erg paradijselijk: de rotsen zijn bovenaan recht, gaan dan over in een zachte helling en in het dal is het erg groen. Watervallen maken het feeëriek plaatje compleet.

Na de eerste trail reden we door naar Springdale, waar ons prachtig hotel Majestic View Lodge ligt. Na ingechecked te hebben namen we de gratis shuttle tot aan het visitor center en van daar stapten we over op de shuttle die de canyon inrijdt. Auto's mogen in de zomer niet door wegens te druk, dus ben je verplicht de shuttle te nemen. Overigens is dat systeem weer prima geregeld: nooit moet je lang wachten en de capaciteit is ruim voldoende.

Op het programma stond de Emerald Pool trail, een wandeling die ons langs 3 pools zou brengen met als afsluiter de Upper Pool waar een indrukwekkende waterval zich in stort. Op weg naar het beginpunt werd het al duidelijk: de hitte in Zion had gezorgd voor een stevig onweer. Bij aankomst aan het startpunt waren we genoodzaakt een uur te wachten voor het onweer min of meer op voldoende grote afstand was. Het regende nog steeds, maar we besloten toch aan de wandeling te beginnen. Na een uurtje was het uiteindelijk droog. De serieuze regenval had ervoor gezorgd dat de wandeling nog mooiere plaatjes opleverde want de in de zomer anders vrij droge watervallen waren nu serieuze exemplaren geworden. Op de terugweg moesten we zelfs langs een in een rivier veranderd wandelpad aan de overkant van het stromend water geraken en dat was een heuse expeditie!

De eerste wandeling in Zion NP was alvast geslaagd. De canyon is prachtig en dus gaan we ze morgen nog meer verkennen. Waarschijnlijk doen we morgen de Angels Landing trail: de mooiste trail van Zion maar tegelijk ook wellicht de gevaarlijkste omwille van de grote hoogte en het gebrek aan wandelpaden. Als er morgen geen blogbericht volgt, werkt ofwel de internetconnectie niet meer ofwel zijn we alle vier naar beneden gestort...

Overigens dank aan al wie me op de een of andere manier felicitaties heeft overgemaakt. Verjaren in Zion is toch net weer eens iets anders dan in België.

Bryce Canyon NP dag 2

Gisteren maakten we kennis met Bryce Canyon van bovenuit, vandaag daalden we echt in de canyon af. We deden 5 trails: Navajo en Queens Garden (4,6 km), Navajo en Peekaboo (8,8 km) en Tower Bridge (4,8 km) goed voor zo'n 18 km aan wandelingen en dat bijna voortdurend met serieuze hoogteverschillen. Het waren op de Tower Bridge Trail na stuk voor stuk prachtige wandelingen maar behoorlijk inspannend.

Vandaag is gebleken dat Bryce Canyon een echt pareltje is. Het NP is niet zo heel groot, zeker niet als je weet dat de schatten van het park allemaal in het Amphitheater liggen. Op zich is het park erg goed te doen in één dag. De hele rit naar het meest zuidelijke puntje is in principe niet nodig aangezien er daar niet erg veel te zien is. Bryce Point, Sunrise Point en Sunset Point, de uitkijkpunten vlakbij het visitor center zijn wel de moeite waard en uiteraard ook de trails in het Amphitheater. De Navajo Trail, Queens Trail en Peekaboo Trail zijn stuk voor stuk de moeite waard, de Tower Bridge Trail mag gerust geschrapt worden.

We zijn alle 4 erg onder de indruk van Bryce Canyon. Wat landschap betreft is het ongetwijfeld het mooiste dat we op onze reis gezien hebben tot nu toe. Morgen maken we ons klaar voor het laatste NP van de reis: Zion NP en daarmee komen we alweer een stuk dichter bij ons einddoel, Las Vegas. De laatste dollars worden stilaan al verzameld om alle remmen los te gooien in de woestijnstad van Nevada.

Moab-Bryce en Bryce Canyon

Rond 9u vertrokken we in Moab richting Bryce Canyon. Het zou de laatste lange tocht van de reis worden. Iets over 2 kwamen we aan in Ruby's Inn, een van de weinige hotels in de buurt van Bryce. Daardoor is het een heel resort geworden met alle voorzieningen die je je maar kan inbeelden. Dit hotel is wat ons betreft een van de betere tot nu toe, dus klagen doen we zeker niet.

Tegen 15u vertrokken we dan naar Bryce Canyon, het NP dat op een kleine 10 minuten van het hotel ligt. We besloten de vele adviezen te volgen en eerst helemaal tot het meest zuidelijke puntje van het park te rijden, zo'n 29 km vanaf de ingang. Vanaf daar konden we dan telkens stoppen bij de vele uitzichtspunten over de Canyon. De eerste kennismaking met Bryce was niet bepaald positief. Na de 5 andere parken die we al gezien hadden, hadden we hier een gevoel van 'is het dit nu waar iedereen zo enthousiast over is'? Voor ons stelde het dus niet zo veel voor op het eerste gezicht. Tot we aan Bryce Point kwamen. Hier kregen we een prachtig zicht op het Amphitheater en de ontelbare hoodoos die zo kenmerkend zijn voor Bryce. Hier werd de schoonheid van de canyon pas echt duidelijk.

Vandaag hielden we het enkel bij de uitzichtspunten. Morgen dalen we af in de canyon voor een paar stevige wandelingen. Het weer is hier voor mij trouwens weer wat draaglijker: met zo'n 26°C is het hier ideaal om te wandelen. Alleen is het uitkijken voor de nodige onweersbuien.